Blog

De Doldwaze Avond

Vandaag is het World Mental Health Day.

Omdat ik in de toekomst met Zest o.a. mensen met mentale klachten wil helpen hun kwaliteit van leven te verbeteren door middel van sport en beweging, ben ik mij de laatste tijd meer gaan verdiepen in dit onderwerp.

Gisterenavond ben ik hiervoor naar de Doldwaze Avond in de Adem Inn in Rotterdam geweest. De Adem Inn is een stiltecafé gevestigd in de drukke Hoogstraat, vlakbij Blaak en het Oostplein. De Doldwaze Avond is een evenement geïntroduceerd door Manon en Karin en is een avond waar mensen die mentale klachten ervaren samen kunnen komen om hun ervaringen te delen. Niemand wordt er veroordeeld en iedereen is gelijk. Er wordt naar elkaar geluisterd, er worden vragen gesteld om meer begrip voor elkaar en elkaars situatie te krijgen en er wordt meegedacht, zodat er ook veel nuttige informatie gedeeld wordt.

Voor mij was dit de eerste keer bij zo’n soort bijeenkomst. Het thema van de avond betrof grenzen en grenzen stellen.
We waren met een klein groepje van 8 mensen en de meesten hebben een GGZ diagnose gekregen.
Ik was hier als buitenstaander, maar ook ik werd met open armen ontvangen en kon mijn ervaringen delen op het gebied van grenzen. Ze leken juist heel blij met mijn belangstelling.
Onlangs ben ik zelf enorm geconfronteerd met mijn grenzen en deze stellen en dat was voor mij een reden om weer veel onderzoek naar mezelf te gaan doen. Dankzij deze ervaringen – én mijn werk als fitness coach en personal trainer! – merkte ik dat ik de anderen hier en daar zelfs kon helpen. Zij hebben mij op hun beurt ook geholpen met het opwekken van meer begrip voor allerlei soorten “aandoeningen en stoornissen”* en hoe de gedachtegang hierbij in elkaar zit.

Tijdens het delen van de ervaringen merkte ik dat er heel veel herkenbare situaties waren, waardoor ik het gevoel kreeg al snel één te worden met de groep.

Ik heb heel vaak het idee gehad dat ik anders was en dat er iets mis met mij was door alle dingen die ik heb meegemaakt en hierdoor besefte ik nogmaals hoe verschillend mensen eigenlijk zijn. Ieder mens is anders, echt compleet anders, en dat maakt hen zo mooi. Naar mijn mening moeten deze verschillen omarmt worden en als we elkaar niet steeds zouden willen veranderen, kunnen er prachtige dingen ontstaan!

Het thema van de avond, grenzen, vond ik erg toepasselijk in de huidige samenleving. Tegenwoordig wordt er onvoorstelbaar veel van ons mensen verwacht. We moeten prestaties leveren, we moeten maar doorgaan en we moeten overal goed in zijn en alles kunnen. Zodra je je grenzen aangeeft, gebeurt het vaak dat je een soort schuldgevoel aangepraat wordt, dat je bang bent voor wat de ander van je denkt of dat je je op de één of andere manier verplicht voelt. Ik heb sterk het vermoeden dat de “ziektes van onze generatie”, de burnouts en depressies, hier vandaan komen. We moeten teveel en alles moet goed, liefst perfect zijn.
In het huidige schoolsysteem bijvoorbeeld wordt niet of nauwelijks meer gelet op sociale en persoonlijke ontwikkeling. Het draait om goede cijfers halen en overal goed in zijn. Maar je kunt niet overal goed in zijn!
De één is beter is wiskundige vakken en de ander heeft een talenknobbel. Kunnen we elkaars sterke punten niet gewoon gebruiken om elkaar te helpen en samen te werken in plaats van zelf maar overal goed en het liefst de beste in te zijn?

Grenzen aangeven is iets dat voor de meeste mensen moeilijk blijkt. Waar trek je de grens en waar rek je toch die grenzen een beetje op wanneer je bijvoorbeeld een compromis wilt sluiten?
Dat is iets dat alleen jijzelf kunt beantwoorden. En bij Zest is dat nu net iets dat een belangrijke rol speelt. Bij Zest hoef je niet per se keihard je grenzen voorbij te gaan. Je hoeft niet kotsend en met snot voor je ogen door de training te gaan (tenzij je dat graag wilt natuurlijk). Het gaat om steeds stap voor stap verder uit je comfortzone stappen en je grenzen verleggen, maar op een verantwoorde manier waar jij je goed bij voelt.
En zo gaat dat met alles in het leven.

*Ik zet de woorden ‘aandoeningen’ en ‘stoornissen’ tussen aanhalingstekens, omdat ik vind dat er niets mis met deze mensen is, niet uit disrespect. Er worden door de huidige maatschappij al snel stempels gedrukt op mentale klachten en mensen krijgen vaak een label, waardoor zij anders (en soms zelfs minderwaardig) worden behandeld. Het lijkt mij dat hierdoor het idee kan ontstaan dat er iets mis met hen is, terwijl dit naar mijn idee niet het geval is.

Wil jij graag je ervaringen of je mening delen? Voel je vrij en wie weet ontstaat er een goede discussie waarvan we allemaal weer kunnen leren. Maar laten we vooral proberen elkaar in onze waarde te laten en meer begrip voor elkaar te krijgen, dan wordt de wereld al een stukje beter.

Personal Trainer en coach met de ambitie om onzekerheid de wereld uit te helpen

%d bloggers liken dit: