Blog

Reisverslag Finland: ETS II 2018

Iedere twee jaar organiseert de organisatie waarbij mijn Hapkido-vereniging is aangesloten (de IHA – International Hapkido Alliance) een zogenaamde ETS: European Training Seminar. En daartussen organiseert de IHA iedere twee jaar een ITS: International Training Seminar. Deze werd vorig jaar in Australië gehouden en zoals sommigen van jullie misschien nog weten, heb ik deze ook bijgewoond. Dit jaar ben ik van 6 t/m 10 september naar de ETS in Finland geweest. En ik wil deze ervaring graag met jullie delen!

Dag 1: Vetrek, aankomst en Helsinki
Donderdag 6 september

Op donderdagmorgen ben ik samen met twee van mijn beste vrienden richting Amsterdam Schiphol vertrokken. Onderweg kregen we al een behoorlijke regenbui te verduren en op het vliegveld hield dit aan. Volgens de laatste weerberichten zou het gelukkig in Finland beter weer zijn.

Doei, Nederland!

Nadat we door de douane zijn gekomen, hebben we op het vliegveld zelf even wat gegeten en gedronken, maar man! Dat was duur! En dan waren we nog niet eens in Finland.
Bij de gate zelf kwamen we nog twee anderen van team Nederland tegen die tegelijkertijd met ons zouden vliegen.
De vlucht zelf was een stuk fijner dan die naar Australië. Waarschijnlijk omdat het een heel stuk korter vliegen was. We hebben een hele tijd rond gereden op de baan, maar toen we eindelijk mochten opstijgen, ging het ook echt hard. Dat was best gaaf! En dat zeg ik: iemand die niet van vliegen houdt. De hele vlucht hebben we een beetje zitten – mag ik dit zeggen? Ja, vast wel – ouwehoeren over van alles en nog wat en na ongeveer 2,5 uur landden we in Helsinki. In Finland loopt de tijd een uur voor dus dat was nog even opletten.

Dat lijkt er meer op

 

Finland hoort er rond deze tijd anders uit te zien, maar wauw, wat mooi!

Omdat mijn vrienden bij iemand anders zouden verblijven, scheidden onze wegen op het vliegveld, waarna ik met de twee anderen werd opgewacht door degene die een groot deel van het evenement heeft georganiseerd. Zij bracht ons per trein én daarna lopend helemaal naar ons hotel (Omena Hotels Yrjönkatu). Wat een service!
Normaal gesproken zou het in Finland al koud en regenachtig moeten zijn – mijn vrienden lachtten me uit, omdat ik geen regenjas bij me had – maar het was droog en zelfs zonnig.

Zicht vanuit de trein

Via een deurcode konden we het hotel en onze kamers in, dus dat was best makkelijk. Helaas was onze kamer alleen behoorlijk vies (Dit heb ik doorgegeven aan de klantenservice en ondertussen zijn we tot een oplossing gekomen – super service!)
Nadat we een beetje gesettled waren, zijn we op zoek gegaan naar iets te eten. Het viel me op dat de restaurant wel vroeg dicht gingen. De meesten sloten al om 21:00 uur.
Gelukkig hebben we toch nog lekker kunnen eten. Het werd een Thais restaurant genaamd Bangkok 9 en ik koos voor een curry. De prijs viel reuze mee en het was erg lekker!

Jammie

Doordat alles vroeg sloot, zijn we na het eten maar een beetje gaan rondzwerven in het centrum. Een lobby hadden we niet in het hotel, dus we moesten wel iets anders verzinnen. De rest van team Nederland was ten slotte op een boottochtje.
Helsinki deed me een beetje denken aan Rotterdam Centrum. Druk, maar wel met mooie en goed onderhouden oude gebouwen. Erg sfeervol.

Uiteindelijk begon het toch wat frisser te worden en zijn we maar teruggegaan naar het hotel.
Er was een soort slaapbank en die heb ik mijzelf voor de komende vier nachten toegeëigend.

Wat “prachtige kunst” uit een etalage…

Dag 2: Dagje sightseeing en de eerste training
Vrijdag 7 september

Na een goede nachtrust ben ik met de rest van het Nederlandse team gaan ontbijten. Vervolgens zijn we de stad ingegaan om wat sightseeing te gaan doen en we kwamen als eerste bij het nieuwe museum Amos Rex uit. Dit is een ondergronds museum met nogal bijzondere “uitsteeksels” boven de grond en dat betekent dus: speeltuin!

Amos Rex

Wat mij echt opviel is toch wel de architectuur  in de stad. De gebouwen lijken erg oud, maar zijn heel goed onderhouden. Ze zien er schoon en mooi uit.

Architectuur

Tussendoor zijn we ergens gestopt om te lunchen en na het toerist spelen zijn we boodschappen gaan halen bij de Lidl. Jep, die hebben ze daar ook! Daar hebben we maar meteen wat boodschappen ingeslagen voor het aankomende trainingsweekend en de volgende dagen.
Rond 15:00 uur zijn we alvast gaan eten waar vandaan we naar de verzamelplaats zijn gelopen. We zouden met de bus opgehaald worden en naar de trainingslocatie worden gebracht, dus we wachtten netjes tot die kwam. Op het plein ontmoetten we team Spanje (waar in 2019 de ITS wordt gehouden), team Kroatië en team Noorwegen. Er volgenden er nog meer en met z’n allen zaten we in twee bussen. De reis duurde ongeveer 45 minuten en we kwamen terecht in Jarvenpää. Daar stond de sporthal waar we het hele weekend zouden trainen en dat hebben we goed gedaan ook.

Vietnamese humor, denk ik?

We kregen Ground Defense (een stukje verdediging op de grond) en Multiple Grabs (in een cirkel staan en aangevallen worden door de omstanders met de bedoeling los te komen door middel van [losmaak]technieken) van Master Tapio, één van de Finnen.

Ground Defense

Ik heb met mensen met allerlei nationaliteiten getraind en dat was erg leuk. Het viel me op dat er ook eigenlijk geen problemen waren door de verschillende talen. Iedereen met wie ik getraind heb sprak prima Engels.
In totaal hebben we 1,5 uur getraind en zijn we weer afgezet op de verzamelplaats. Daar werden we opgehaald door een tram die speciaal voor ons was afgehuurd, zodat wij een tour door de stad konden maken. We hadden zelfs een gids!

Onze “eigen” tram

Een aantal mensen is daarna nog de stad in gegaan, maar het leek mij verstandig om gewoon lekker naar het hotel te gaan, te douchen en te gaan slapen. De volgende morgen moesten we ten slotte vroeg op én zouden we de hele dag bezig zijn.

Dag 3: Volle matten, een hele dag trainen + Celebration Dinner
Zaterdag 8 september

Vroeg op om de bus van 09:00 uur te halen. We spraken om 08:15 uur af zodat we zeker weten op tijd zouden zijn en dat werkte goed. Van 10:00 tot 15:30 uur hebben we getraind.
We hebben les gekregen van de Australische grootmeester Geoff Booth (GM > Grandmaster en 8e dan), Master Tapio (5e dan), Sabumnim Janne (4e dan) en Shihan Anthony (Meester in het zwaardvechten). De stof die onder andere voorbij kwam waren variaties op de strikes en kicks uit Hapkido, arrestatie technieken, meer zelfverdedigingstechnieken en een demonstratie snijden met een zwaard. We sloten af met nogmaals Multiple Grabs.
Tussendoor kregen we lunch en vertelden een aantal van de Finnen waarmee ik getraind heb dat ze het fijn vonden om met mij te trainen, omdat ik zo geduldig en goed uitlegde. Dat was natuurlijk een heel mooi compliment!

De groep van zaterdag

Na de training werden we per bus naar de locatie van de Celebration Dinner gebracht. Daar bevond zich ook een sauna, waar ik natuurlijk even gebruik van moest maken. Typisch Fins!
De locatie zelf was een oud landhuis dat zich in de natuur bevond, dus ik keek mijn ogen uit.
Na de sauna heb ik dus wat rond gewandeld in de omgeving en gepraat met een aantal mensen. En dat allemaal in nette kleding en op sleehakken.

Het eten was goed en ik had goed gezelschap. Aan het einde van de avond was geloof ik 3/4 van de mensen dronken, maar het was gezellig!
Dit etentje wordt bij elk evenement gehouden om de volgende trainingslocatie bekend te maken en om promoties en nieuws te delen. Er werden ook deze keer weer veel promoties gemaakt onder de Hapkidokas, dus het was een feestelijke avond. De volgende ETS zal in 2020 in Polen worden gehouden.

Celebration Dinner

Het was een mooie dag: mooi weer, lekker trainen en nieuwe mensen én oude vrienden ontmoet. Het was een mooi gezicht en vooral een bijzonder gevoel om de hele Hapkido familie samen te zien trainen en vieren.

Dag 4: Laatste trainingsdag en een vrije middag
Zondag 9 september
De laatste dag van de ETS. Weer vroeg op en deze keer had ik daar toch iets meer moeite mee dan de dag ervoor. De training zelf duurde maar tot 12:30 uur en bestond uit een roulette tussen verschillende zwarte banders. Zij deelden hun favoriete techniek in 8 minuten met ons, waardoor we steeds iemand anders voor ons hadden en weer met veel verschillende mensen konden trainen.

Training with one of my partners from Norway!

Om 13:00 uur vertrok de bus terug naar het hotel. Daar hebben we afscheid genomen van team Noorwegen, want die gingen meteen door naar het vliegveld.
Na ons te hebben opgefrist, zijn we gaan eten in een kebabzaak. Een deel van team NL ging namelijk die avond al naar huis. Die hebben we gezamenlijk afgezet op het treinstation en uitgezwaaid.
Ik heb in Finland overigens een nieuwe verslaving ontdekt: ijskoffie. Geweldig.

Zodra we de helft van ons team hadden uitgezwaaid, zijn we door een parkje naar de haven gewandeld om daar even te gaan zitten.
Ondertussen heb ik daar mijn “bird whisperer”-skills kunnen showen, want een jonge meeuw vond me behoorlijk interessant. Uiteraard wilde hij/zij alleen maar eten en dat kreeg het ook. De vogel at zelfs uit mijn hand! (Oeps, bleek dat je vogels daar helemaal niet mocht voeren. Sorry, not sorry…)

De haven

Op een theatergebouw hing nog een goed spandoek:

En daar ben ik het nog steeds helemaal mee eens.
Vervolgens zijn we toen het frisser werd naar ons hotel gegaan en had ik de kamer helemaal voor mezelf. Dat was wel even relaxed. Een beetje tv kijken – Air Crash Investigation terwijl je de volgende dag zelf weer met je peen-en-uien-gezicht in een vliegtuig zou moeten zitten, fantastisch idee, Pris! – en trainingen voor de aankomende week voorbereiden.

Dag 5: Time to say goodbye, Helsinki
Maandag 10 september

Ondanks dat ik kon uitslapen, ben ik om 07:15 uur opgestaan, heb ik snel wat gegeten, me aangekleed en ben ik ongeveer 40 minuutjes gaan sporten in de hotelkamer. Om 09:00 uur hadden we beneden afgesproken om samen te gaan ontbijten, dus het werd een beetje haasten, maar ik haalde het met gemak.
In mijn enthousiasme stond ik dus om 08:50 uur buiten, met mijn rugzak en koffertje al bij me. Kamer opgeruimd en al.
Blijkbaar zouden we nog teruggaan naar de kamer, dus dat had niet gehoeven. Ik vond het wel interessant en zakelijk staan, dus heb ik mijn bagage gewoon meegesleept naar het ontbijt.

Twee anderen van team NL zouden door reizen naar Rusland, dus daar namen we ook afscheid van. Rond een uur of 11 zijn we met z’n vijven gaan winkelen en hebben we uitgebreid koffie gedronken, zodat we om 15:00 uur naar het station konden gaan en de trein konden nemen naar het vliegveld.
Daar hebben we nog even wat gegeten en gedronken en hebben we ons weer opgesplitst, want de laatste twee Nederlanders zouden pas later op de avond vliegen.

Op het vliegveld ontmoette ik mijn twee beste vrenden weer en zijn we met team NL terug naar Nederland gevlogen. Van deze vlucht kreeg ik het echter wel af en toe behoorlijk benauwd, omdat er veel wind stond en we al zwenkten bij het opstijgen. Tijdens de vlucht kregen we ook nog eens last van turbulentie dus je kunt je vast indenken dat ik dat alles behalve fijn vond. Misschien had ik geen Air Crash Investigation moeten kijken. Mijn vrienden daarentegen vonden het behoorlijk grappig en achteraf gezien was dat ook wel zo. Maar wat was ik blij toen we veilig en wel landden op Schiphol.

Het was een heerlijk weekendje weg uit het alledaagse leven waarin ik heb kunnen trainen met gelijkgestemde mensen die dezelfde passie delen voor Hapkido als ik. Ik heb oude vrienden gezien, nieuwe vrienden gemaakt en nieuwe dingen geleerd. Zo’n gevoel van saamhorigheid is heel bijzonder, dat kan ik je wel vertellen.
Plus, ik kan weer een land van mijn Bucket List schrappen. Ik ga zeker nog eens terug om de rest van dit prachtige land te bezichtigen en natuurlijk ga ik dan ook langs bij de Dojangs van mijn Hapkido familie 😉

 

Personal Trainer en coach met de ambitie om onzekerheid de wereld uit te helpen

%d bloggers liken dit: